Nahif şeyler

0 10

Peyniri önüme itti! Beni seviyor!

Telefonumu “hı”diye açmadı; beni seviyor!

Arkadaşlarla konuşurken “di mi Filiz” diye onayımı aldı; beni önemsiyor! Ne yemek yapalım soruma “kolay bir şeyler yap” diye cevap verdi; beni önemsiyor!

Tamam. Dalga geçmeyi bırakıyorum ama ilk cümleme geri dönüyorum..

Kahvaltıda almak istediğin ama uzakta olan bir şeyin sana doğru ittirilmesi ne nahif ne sevilesi bir harekettir! Ben genelde çocuklarımın önüne koyarım, kardeşlerim geldiğinde de şundan da ye bundan da ye diye önlerine doğru ittiririm ne varsa. Hatırlıyorum , evliliğimizin ilk ve çocuksuz yıllarında eşim için de yapardım bunu ; oysa o hiç yapmazdı. Geçen yıllarda değişen ne oldu bilmiyorum ama sabahları peynir tabağı bana daha yakın oluyor!

Bu tip küçük şeyler ne denli önemlidir!

Annenizin “niye ayağına terliklerini giymedin” çemkirmesi aslında içinde ne çok sevgi barındıran bir cümledir. Şunu der aslında “seni seviyorum kızım /oğlum hasta olmanı istemiyorum, kendine bakmanı istiyorum”

Bir arkadaşınız işten erken çıkabilmeniz için yerinize bakar, biri yolunu uzatır eve bırakabilmek için sizi.. Telefonunuz çalar dünyanın sizi terk ettiğini düşündüğünüzde “iyi misin diye sorar.

“İyiyim” dersin senin sayende “iyiyim”…

Cevap Gönder

E-posta adresiniz yorumunuzda yayınlanmayacaktır.